مينجق

از طرف من به ایشان بگویید به درد می خورد! فردا که ان شا الله در کاری موفق شدند و در جلسات مختلف نشستند ابتدای جلسه یک صحبت مختصر ۵ دقیقه ای نامربوط به مبحث تخصصی می کنند. رسم جلسات این است.  آنجا از همین معلومات باید بهره بگیرند.
اگر درآن 5 دقیقه ی اول معلومات کافی برای اداره ی یک بحث این چنینی در مورد تاریخ یا جغرافیا نداشته باشند تحویلشان نمی گیرند. چندان حسابشان نمی کنند ولو این که در رشته ی تخصصی شان سرآمد باشند.
چه پژوهشگر باشند چه یک مدیر چه یک مهندس چه یک پزشک.

ادبیات و آیین نگارش و... هم به درد می خورند. پس فردا وقتی متنی را به کارمند زیر دستشان می دهند اگر از نظر املایی و یا انشایی در حد مطلوب نباشد  احترام طبیعی کارمند را زایل می کند. کسانی که در این زمینه ها مشکل دارند مجبورند مرتب از "من رئیسم" برای جلب احترام زیر دست مایه بگذارند و مشکلات از همینجا آغاز می شود! هر چه به این ابزار بیشتر  متوسل شوند کارمند زیر دست بیشتر آزرده می شود ولی این آزردگی یک جایی کار دست بالادست می دهد.  اما اگر سواد عمومی در تاریخ و جغرافیا و ادبیات و.... بالا باشد احترام به عنوان یک فرد فرهیخته طبیعی به دست می آید و نیاز به هارت و پورت و نشان دادن اهرم های فشار و تهدید برای جلب احترام پیش نمی آید که بعدا مشکل ساز شود.

این را هم اضافه کنم که کارمند زیر دست انتظار دارد کارمند بالا دست هوایش را داشته باشد. پشتش را خالی نکند. رئیسی که برای ماست مالی کردن اشتباهات خودش تقصیرها را جلوی دیگران به گردن کارمندش می اندازد نباید انتظار احترام به عنوان یک رئیس از مرئوس داشته باشد.

مرئوس همان جا می فهمد و بلافاصله حس احترامش را نسبت به رئیس از دست می دهد. دیگران چند روز بعد تر می فهمند و جناب رئیس به نظرشان فردی زبون و حقیر و پست می آید! اشتباه اصلی شاید تا این اندازه در حقیر شدن آن رئیس در انظار عمومی اثر نداشته باشد که مرئوس را سپر بلای خود ساختن دارد.

خلاصه بگویم. این احترام با دستور و هارت پورت به دست آمدنی نیست. این احترام کسب کردنی است. بدون این احترام هم در نظام اداری سنگ روی سنگ بند نمی شود.

اين چيزي كه گفتم در آمريكا واروپا حسابي شناخته شده است. اصطلاح خوب و مشخصي هم دارد:

commanding respect vs. demanding respect

درباره اش هم مقالات بسیاری نگاشته شده و می شود. مثلا اینجا را ببینید.