مينجق

این سری نوشته ها را ادامه خواهم داد اما نه حالا. فعلا مشاهدات و ملاحظات خود را به طور شخصی می نویسم. بعد از چند ماه آنها را مدون تر و رسمی تر می کنم ودر همین وبلاگ انتشار می دهم.

شهید مطهری ملاحظه ی جالبی داشت. آن موقع گویا بچه های کنار راه آهن در تهران به قطار سنگ می زدند. شهید مطهری می گفت وقتی قطار در حال سکون است کسی دست به سنگ نمی برد اما همین که قطار به حرکت افتاد سنگ پرانی ها آغاز می شود!

در  وبلاگ نویسی هم من دقیقا این موضوع را ملاحظه کرده ام. تا سری نوشته ای منتشر می کنم که عده ای از خواننده های با شعور می توانند با خواندن آن ها پیشرفت سریع داشته باشند سنگ پرانی ها شروع می شود. یکی می گوید: "تو ویتن و وفا نیستی بشین سر جات!" آن دیگرآقا می خواهد بین من و همسرم اختلاف بیاندازد و حمایت به حق او از برخی دانشجویان را از طریق توصیه نامه با تراوشات بیمار ذهن خود به مسایل نامربوط که بین زن و شوهر ها اختلاف می اندازد مربوط کند. غافل از آن که مینجق به همسرش اعتماد کامل دارد و  این مزخرفات آدم های پست رشته ی دوستی او و همسرش را محکم تر می کند. آن دیگری می گوید تو و همسرت از همه شازده ترید و از این مزخرفات. اینهارا یاد کردم که یک مقدار با هم بخندیم و ببینیم برای سنگ اندازی به این قطار به چه حرف هایی که متوسل نمی شوند! فقط خواستم بگویم که خیال نکنید شخص با همت در این جامعه توسط همه تشویق می شود. نه! این قبیل حرف ها و حرکت های ایذایی خواهند بود.

اما حق با برخی از دوستان بود. نباید اجازه بدهیم که این قطار را این سنگ پران ها و آنان که ندانند و ندانند که ندانند از حرکت بازدارند.

چند ماه بعد با تجربه ی بیشتر و نگاه عمیق تر به طور مدون تر به موضوع "مگو چیست کار" بازخواهم گشت. این سری نوشته ها تجربه ای بود که مسایل و تصورات دستم بیاید. سری دومش را که شروع کردم بخش کامنت ها را می بندم تا از شر سنگ انداز های بدخواه  ونیز افاضات "آن کس که نداند و نداند که نداند" آسوده باشیم. فعلا شما نظرات مربوط خود را بنویسید تا من بدانم به چه چیزهایی توجه کنم و روی چه چیزهایی بیشتر تاکید نمایم. به نظرم همین برنامه ی "همه با هم" برای ماه آینده ی وبلاگ کافی است. بار زیادی از این وبلاگ بکشیم ممکن است چپه شود!