در استنفورد كه بوديم شاهين حرف خوبي مي زد. مي گفت در همه ي مقاطع (دانشجو، پست داك و هيات علمي) افرادي كه در استنفورد هستند دو دسته اند يك دسته آنهايي كه آن قدر از نظر علمي خوب هستند كه مقالات و سمينارهايشان براي استنفورد اعتبار مي آره. دسته ي دوم افرادي هستند كه براي مطرح كردن خودشان عضو استنفورد بودن را مطرح مي كردند. شاهين مي گفت من و تو تا وقتي اينجا هستيم بايد بكوشيم از دسته ي اول باشيم نه دوم.

 

پی نوشت: این را هم  اضافه کنم! معمولا آن کسی که راه می افته و به بقیه پز مهم بودن  دانشگاهش را می ده و افتخارات دانشگاهش را به سر و این می کوبه و ادعا می کنه دانشگاهش ورای انتقاد است و اعضایش سر وگردنی بالاتر از دیگران،  از همان دسته ی دوم است نه از دسته ی اول! دسته ی اول احتیاجی به این کارها حس نمی کنه. وقتش را هم نداره!

به امید آن که همه ی ما -من و خوانندگان این وبلاگ- در هر موسسه ای که باشیم از جمله کسانی باشیم که با کیفیت کاری بالایشان برای آن موسسه اعتبار کسب می کنند نه آن که دلمان خوش باشد که منسوب به موسسه ی مهمی هستیم و به این امید بمانیم که اعتبار موسسه مان دست ما را هم بگیرد.