مينجق

با سلام

به علت کمبود جا ما اولویت را به کسانی دادیم که هیات علمی یا دانشجوی دکتری بوده اند.
از دانشجویان کارشناسی ارشد تنها کسانی که توصیه نامه داشتند پذیرفته شدند. در مواردی که استاد بیش از سه دانشجو معرفی کرده بود به هیچ کدام پذیرش ندادیم.

حالا که در مورد خودتان سئوال کردید من چند نکته خدمتتان عرض می کنم. اولا نامه ای که به صورت "فینگلیش"
نوشته شود کاملا خارج از آداب و اتیکت دانشگاهی است. یا باید انگلیسی نوشت یا به فارسی با فونت فارسی. کسی که فینگلیش به کار می برد در واقع مخاطب نامه ی خود را مورد اهانت و تحقیر قرار می دهد.

ثانیا چنین نامه ای را وقتی  با جمله ی متوقعانه "می شه بفرمایید معیار انتخاب شما چی بوده ...."شروع می کنید خواننده ی نامه در مقابل شما موضع می گیرد. در واقع یک دانشجو برگشته و به برگزار کننده دارد می گوید تو معیار انتخاب بلد نبودی ومن باید یادت بدهم.
نامه ی اداری و دانشگاهی را با یک جمله تعارف آمیز شروع می کنند نه یک جمله ی متوقعانه. این است آداب و اتیکت نامه نگاری.

ثالثا در جمله ی دوم شروع کردید در مورد بقیه ی شرکت کننده ها اظهار نظر کردن. به جای این که بگویید من می خواهم در این همایش شرکت کنم چون مربوط به کارم هست و چیزی از این دست  دارید "آمار بقیه ی شرکت کنندگان" را به من می دهید. به عنوان کسی که چند سال است با دانشجوها سر وکار دارم تجربه به من می گوید تنها  دانشجویی موفق می شود و از امکاناتی که در اختیارش گذاشته شده استفاده ی بهینه می کند که تمام حواسش دنبال کار خودش باشد نه آن که  فکرش را بدهد به این که درباره ی دیگر شرکت کنندگان یک همایش قضاوت و اظهار نظر کند.
 چهارم در جمله ی آخر سخن از "التماس" آوردید وگفتید برای این که در جایی پذیرفته شوید همیشه مجبور شده اید دست به التماس ببرید. این جمله ی شما باز هم یک توهین است به همکاران من! مگر همکاران من آدم های عقده ای و از نظر روحی بینوایی هستند که 
مشتاق شنیدن التماس از یک دانشجو باشند؟! نه خیر! معیار پذیرش -حداقل در هیچ کدام از برنامه هایی که من برگزار کننده هستم -التماس نیست. یک سری امکانات هست که ما مایلیم در اختیار دانشجویانی باشد که نهایت استفاده را از من می برند.اگر دانشجویی بیاید بگوید این موضوع خیلی به موضوع تز او مربوط است سعی می کنیم درخواست او را مد نظر قرار دهیم اما محتاج و "بدبخت" شنیدن جملات التماس آمیز از کسی نیستیم و نیک می دانیم که آن که تملق می گوید یا التماس می کند صد مرتبه از کسی که با غرور رفتار می کند در مواقع اضطرار خطرناک تر است و چه بسا اگر امکان آن را داشته باشد از پشت خنجر زند. محیط دانشگاهی جایی نباید نباشد که افراد برای پیش بردن خواسته هایشان به کارهایی از قبیل "التماس"  "نفرین" "ملو درام راه انداختن" "تهدید کردن"و... متوسل شوند. من شخصا با هر که این رویه ها را پیش بگیرد و بخواهد این بدعت را در نظم و آداب دانشگاهی بگذارد به شدت مقابله می کنم.

در نهایت وقتی از جی-میل به جای ای-میل دانشگاهی خود استفاده می کنید معمولا کمتر جدی گرفته می شوید. البته این مورد آخر مسئله ای خیلی کوچک است.
چون خودتان سئوال کردید پاسخ مبسوط دادم. از صراحتم عذر می خواهم و امیدوارم موفق باشید.

با احترام
ی. فرزان

واقعا هم نامه مناسب فرستادن نبود. ادبیات آن  بیشتر مناسب همین وبلاگ بود! در واقع افکارم را برای شما بیان کردم.هر گز نباید این ای-میل را به اون یارو بفرستم.

پي نوشت: صحبت ناصحانه از موضع یک برگزار کننده همایش عدول از رفتار حرفه ای است.
اگر نامه ای ناصحانه به او بنویسم در واقع همان اشتباهی که او کرده را دوباره تکرار می کنم: عدول از آداب دانشگاهی. در واقع با این کار به او سیگنال می دهم که او نیز در جواب می تواند با همان سبکی که سر صف شیر چانه می زند با من هم به عنوان یک برگزار کننده ی یک همایش علمی آن هم در این سطح چانه بزند.

من یک نامه رسمی می نویسم. این بهترین روش است. این کار بیش از هر نصیحتی آداب نامه نگاری رسمی را به او می آموزد.

نامه ای که می فرستم به این صورت است
با سلام

همایش حاضر مورد استقبال گرمی از جانب ثبت نام کنندگان قرار گرفت. متاسفانه این امکان وجود نداشت که به همه ی ثبت نام کنندگان علاقه مند دعوت نامه بفرستیم.
به علت کمبود جا اولویت به کسانی داده شد که هیات علمی یا دانشجوی دکتری بوده اند.
از دانشجویان کارشناسی ارشد تنها کسانی که توصیه نامه داشتند پذیرفته شدند. در مواردی که استاد بیش از سه دانشجو معرفی کرده بود به هیچ کدام پذیرش ندادیم.
می دانیم که متاسفانه بسیاری از ثبت کنندگان واجد شرایط دعوت نامه دریافت نکردند. امیدوارم که در برنامه های آتی پذیرای این عزیزان باشیم. با امید موفقیت روز افزون شما
ي. فرزان
برگزار كننده ي همايش

پي نوشت دوم:

یکی از شرکت کننده ها توصیه نامه ی استادش را اسکن کرده بود و خود فرستاده بود. برایش وقت گذاشتم و توضیح دادم که این روش درست نیست و چنین توصیه نامه ای که دانشجو خود بفرستد از اعتبار ساقط است. این اشتباه به دلیل ندانستن روال کاری بود و بس. توضیحات من کافی است که از این به بعد روال درست را برگیرد. تقریبا مطمئنم چنین خواهد کرد. این فرق می کند با نوشتن نامه ای که خط به خط آن "چانه زنی و کولی بازی به شیوه ی صف شیر" است. یارو شكايت مي كنه كه  مرا هیچ وقت ثبت نام نمی کنند همیشه برای ثبت نام شدن مجبور شده ام "التماس کنم و واسطه قرار دهم" خجالت نکشیده کلمه ی "واسطه" در یک نامه ی رسمی دانشگاهی به کار می برد؟! مگه اینجا جای "واسطه بازی" است. بله! نظام دانشگاهی بر اساس توصیه نامه می چرخد. من نوعی که همه ی دانشجویان مملکت را نمی شناسم به اعتبار توصیه نامه ی استادانشان یکی را پذیرش می کنم.
نمی دانم منظور این دانشجو از "واسطه" چه بوده. اگر توصیه ی استادش منظور او بوده که شرم بر او باد که از استادی که لطف کرده وبرایش توصیه نامه فرستاده به عنوان "واسطه" نام می برد. اگر هم چیزی غیر از این باشدکه هم شرم بر او باد هم برآن "واسطه" و هم بر کسی که به خاطر "واسطه" کسی را پذیرش می کند!